SEFİHE BAKIN (Şiir)
​Hicap perdesini atmış kenara,
Hayasız, iffetsiz hanıma bakın.
Alıp çantasını çıkmış sokağa,
Aylak aylak gezen hanıma bakın.

​Tırnaklar ojeli, kaş göz boyalı,
Bedende libas yok, ince tül dolalı.
Müslüman Türk, Avrupai oldu olalı,
Aslını kaybetmiş şu hâle bakın.

​Avrupa’ya uymak için çırpınıp durdun,
Ne hayâ ne iffet, hepsinden oldun.
Alçak köpekleri taklide daldın,
Pişmanlık içinde sefihe bakın.

​Özenilenler sadece caniyle zani,
Medeniyet mefhumu bunlarda hani?
Bunları insan sanma, hepsi yabani;
Vampirden farksızdır, şunlara bakın!

​Bu sözlerimi yanlış anlama bacım,
İçim kan ağlıyor, büyüktür acım.
Şeytani ordular ediyor hücum,
Verelim el ele, birlik olalım;
Bu hayasız akıma karşı koyalım.

​Yoksa sonuç belli, kötü olacak,
Neslimiz yok olup sönecek ocak.
Bizi biz olmaktan uzaklaştırıp,
Kendine hizmetkâr, köle kılacak.

​ŞAİRİN DİLİNDEN: "Neden Yazdım?" (Açıklama)
​Dostlarım, kardeşlerim...
​Bana bakıp "Neden bu kadar sertsin?" diyenleriniz, "Neden bu kadar öfkelisin?" diye soranlarınız olacaktır. Bilmenizi isterim ki; benim kalemimden dökülenler bir nefretin değil, yüreğimi kavuran bir yangının kıvılcımlarıdır.
​Benim derdim, sokaktaki insanla değil; bizi bizden koparan, bizi özümüze yabancılaştıran o sinsi akımladır. Bakıyorum da, bin yıllık çınarımızın dalları bir bir budanıyor. Bizim edebimiz, bizim hayâmız, bizim o vakur duruşumuz yerini derme çatma bir taklitçiliğe bırakıyor. "Avrupalı olalım" derken, el kapılarında ruhumuzu mu bıraktık?
​İçim kan ağlıyor! Çünkü ben sadece boyalı kaşları, ojeli tırnakları görmüyorum. Ben o boyaların altında kaybolan bir nesli, o süslü kıyafetlerin ardında üşüyen bir medeniyeti görüyorum. Bir hanımefendi sokağa çıktığında, arkasında sadece parfümlerin kokusunu değil, atalarımızın vakur duruşunu da taşımalıydı. Şimdi ise görüyorum ki; rüzgâr nereden eserse, biz o yana savruluyoruz.
​Sormak isterim: Biz ne zaman "öteki" olmayı "kendimiz olmaya" tercih ettik? Bizi biz yapan o kutsal bağlar, o "ocak" sıcaklığı ne zaman soğudu? Eğer bugün susarsak, yarın kapımızı çalacak bir "biz" bulamayacağız. Evlatlarımıza bırakacağımız tek şey, başkalarına köle olmuş ruhlar olacak.
​Bu sözlerim birine hakaret değil, bir uyanış çağrısıdır. El ele verelim istiyorum. Bu yabancı akıntıda boğulmak yerine, kendi nehrimizde coşalım. Neslimizi, ocağımızı, iffetimizi ve en önemlisi o dimdik duran Müslüman Türk kimliğimizi muhafaza edelim.
​Yoksa dostlarım, yarın çok geç olacak... Ocak sönmeden, köz henüz sıcakken dönelim aslımıza. Ben yazdım ki; bu feryat kulaklarda çınlasın, kalplerde bir nebze de olsa yankı bulsun.
​Vebal bizdedir, uyanış hepimizdedir.