MİZAN

Her gün bir manşet — kan izi sokakta,
Vicdanın yoksa sus, bak ölüm var arkanda.
Terazî bir gün iner suratına tokatla,
Zulümle büyüyen her güç gömülür toprakta!

Sayfaların kalemi kırıldı — hüküm kesildi önce,
Sokaklarda masum ölür, katil gezer gölgede.
Çarmıha gerilmiş hayat — kaderin ipi ince,
İnsan şeytanını sökemedi kalbinden hiç bir gece.

“Ey insan!” — yas var gökte, kanun yazılmış ezelde,
Ama sen yürüdün bile bile günahın içine.
Bir cenin doğar zalimin soğuk cehennemine,
“Yapma anne!” der içinden — sesi gömülür sessizliğe.

Bu dünya sahne, oynayan hep zulüm!
Maskesi düşmeyen tek gerçek ölüm!
Kan kana kaçışır hayat, kim fark eder ki?
Toprak doymaz — isimleri tek tek siler iz!

Her gün bir manşet — kan izi sokakta,
Vicdanın yoksa sus, bak ölüm var arkanda.
Terazî bir gün iner suratına tokatla,
Zulümle büyüyen her güç gömülür toprakta!

Taşlarla örtülü beden — susar her tanık,
Bu işkence neden? Cevap: İnsanoğlu neden olamadı kanık.
Gökten bir emir — adalet yazılı açık,
Ama kul kör, sağır, dilsiz — kalbi paslanmış artık.

Katil yukarıda yürür — mazlum yatar altında,
Yer yarılır — çığlık düşer göğün tam ortasında.
Abat olamadın zulme — tahtın çürük aslında,
Mîzânın terazîsi vuracak alnına.

Bakım evinde bir ses — umut bekler ,
saat Yediyi yedi geçe, kalplerde donar hayat.
Karanlık sokak — ışığı söndürdü insan,
Bugün günlerden Nisan — yerde yatıyor insan kan — izi var!

Riyakâr dünya — suçlu alkışlanır,
Masum susturulur, kanla yıkanır yarın.
Her doğan çocuk sorar:
“Anne, bu nasıl yaşam?”
Cevap yok — susar şehir — kalır yalnız ağlayan.

Her gün bir manşet — kan izi sokakta,
Vicdanın yoksa sus, bak ölüm var arkanda.
Terazî bir gün iner suratına tokatla,
Zulümle büyüyen her güç gömülür toprakta!

Bu sahnede roller belli — zalim ve mazlum,
Perde kapanır — hak yazar son bulur oyun.
Yetim çocuk sabret — kalbinde iman dursun,
Adalet geç gelir…
Ama geldi mi — vurur!

Serdar Özyanız