Kalbine Mahkûmum

Ben sevdim…
Hesap sormadan, kaçış planı yapmadan.
Kalbine düşerken biliyordum
Bir daha çıkamayacağımı,
Yine de durmadım.

Ben bu aşkta suçumu gizlemedim,
İtirafım her gece adını fısıldamamdı.
Ne savunma yaptım, ne masumiyet aradım;
Çünkü ben kendimi
Kendi rızamla sana teslim ettim.

Benim dünyam daraldı sende,
Ama ilk kez anlam kazandı.
Dışarıda mevsimler değişirken,
Ben tek bir bakışta kaldım.
Zaman bende sen oldun.

Ben özgürlüğü yanlış sanmışım,
Meğer insan kaçmadığı yerde hürmüş.
Kalbinin duvarları
Bana zindan değil,
Sığınak oldu.

Ben çözülmesini istemedim bu bağın,
Anahtarını aramadım.
Çünkü ben kurtulmayı değil,
Kalmanı diledim.

Eğer bir gün bu sevda beni susturursa,
Ardımda feryat bırakmam.
Sadece şunu bilin isterim:
Ben kaybetmedim…
Ben, kendimi seçtiğim yerde tükettim.

Ve bir gün adım anılırsa,
Ne zincirden söz etsinler
Ne de pişmanlıktan.
Desinler ki:

“Ben kalbine mahkûmdum…
Ve bundan hiç vazgeçmedim.”