(Sevgiliden şirazeye şiirler)-139

Seni yitirdiğim
Bu karanfil kokulu şehrin
Dar sokaklarında
Nefes almaktan
Hasret solumaktan
Bıktım…bıktım…bıktım Şiraze
Bu aralar
Aklımı da
Yitirmekten korkuyorum
İyi mi
Issız gecelerde
Hıçkırıklarımı duyan olur mu
Bilemem
Bir aşk sancısıdır nükseder
Zavallı yüreğimde
Yeni bir yıla girdi Dünya
Seni yitirdiğim
Bu şehirde
Sessizlik, sensizlik, yalnızlık
Ve de ayaz hakim
Duygularıma
Ne yazık ki
Aklıma yerleşmişsin bir kez
Yüreğim seni ister
Dillerim seni söyler
İstemsiz

Bu aralar
İki kumru ve birkaç güvercin
Konuk oluyor her gün pencereme
Onlara
Yem ve su veriyorum
Alıştılar bana
Bazı günlerde biraz geç kalksam
Karşı binanın çatısında
Nöbet tutuyorlar
Beni gelecek diye
İçlerinde biri var ki, güvercinlerin
Öyle güzel ki
Masumluğu, bakışları
Tıpkı sen
O yüzden
Şiraze koydum adını
Kaderi sana benzemez inşallah
Terk edip de gitmez penceremi
Ey yitirdiğim şehrin
Eşsiz güneşi
Yine doğsan leyli gecelerime
Yitik şehrin
Her caddesinde, her sokağında
Her bulvarında
Ben mahzun, ben garip
Ben sensiz

Biliyor musun
Seni yitirdiğim şehirde
Yorgun düştü bu yürek
Yol gözlemekten

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ