0
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
85
Okunma
İlk bakışının izini taşımaya başladıysa kalp,
Artık bir evre başlamıştır kafeste.
Bu hâl, geceyle kalemi buluşturur
Bir beyaz kâğıdın sessizliğinde...
Kalp; gözlerden aldığı
Bir közle döker namelerini,
Bir beyaz mendile döker gibi
Geceye…
Kafeste ağlayan duyulmaz,
Sessizdir bu duygu, çağırmaz.
Gökyüzünden dökülen lapa lapa karla
Bembeyaz olur da üşümez...
Mahkûmiyetin de bir sonu vardır kafesinde;
Kalp çekince çile, dönüşür yüreğe.
Kavuşur birdenbire,
Bir beyaz güvercin gibi gönlüne…
Ve rahmet iner geceye, damla damla;
Gözlerimde süzülüp, gönülde biriken
Bir beyaz düş gibi,
Bir gönülde biten…
Turgay Kılıç
01)01/2026
01:05
5.0
100% (7)
