Bu şiiri okurken
Dünya biraz dursun istiyorum.
Çünkü bu kelimeler
Herkese değil,
Sadece sana ait.

Ben seni anlatırken
Abartmıyorum,
Eksik bile kalıyorum.
Çünkü içimdeki sevda
Kelimelerden daha derin,
Sessizlikten daha gür.

Sana olan özlemim
Bir anlık değil,
Geçip giden zaman gibi de değil.
Bu özlem
Benimle uyanan,
Benimle uyuyan bir parça artık.

Hasretin
Göğsümün ortasında duruyor.
Ne söküp atabiliyorum
Ne de yok sayabiliyorum.
Çünkü orada sen varsın.

Ben seni
Kolay sevdim sanma.
Gecelerce sustum,
Defalarca içimden vazgeçtim,
Ama senden vazgeçemedim.

Bazen adını anmıyorum,
Çünkü söylersem
Kalbim dayanamaz diye korkuyorum.
Bazen de adını anmadan
Her şey sensin zaten.

Sana dokunamadığım her an
Bir eksilme bende.
Gülüşüm yarım,
Uykularım bölük pörçük.
Ama sevgim
Hiç eksilmiyor.

Bil isterim;
Bu sevda
Bir heves değil,
Bir alışkanlık hiç değil.
Bu sevda
Kalbimin seni seçip
Bir daha vazgeçmemesi.

Ben seni
Yanımdayken değil sadece,
Yokken de sevdim.
Hatta yokluğunda
Daha çok tanıdım kalbimi.

Eğer bir gün
Yorgun hissedersen,
Dünya üstüne gelirse,
Bil ki bir yerde
Seni düşünerek güç bulan
Bir kalp var.

Seni sevmek
Bana ağır gelmedi hiç.
Acıttı, evet…
Ama vazgeçiremedi.
Çünkü bazı sevgiler
İnsanın kaderi olur.

Bu şiir biter,
Ama içimdeki cümle bitmez.
Çünkü seni sevmek
Bir son değil,
Benim en başım.

Ve eğer
Bu satırları okurken
Kalbinde küçük bir sızı olursa,
Bil ki o sızı
Benim sana bıraktığım yer.

Sana ait,
Sana yazılmış,
Sana adanmış bir sevda bu.
Başka kimseye yakışmaz.
Sadece sana.
Ramazan acar