İnsan bazen
kurduğu cümleden yara alır;
çünkü o cümle, gece boyunca susup da
sabah diliyle ayağa kalkan bir bıçak gibidir.
Parmak izleri hâlâ üzerinde durur
ve inkâr edecek kimse kalmamıştır.

Bir kelimeyi ağzından bıraktığında
yere düşmez;
duvarlara çarpar,
hafızanın tavanında yankılanır,
sonra en savunmasız yerine dönüp
usulca yerleşir.

Söz sandığın şey bazen bir kuştur;
salıverdiğini sanırsın.
Oysa uçmayı bilmez,
kanadı kalbine sürtünerek
içinde kalır.

Cümle, rotasını düşünmeden önce çizmiştir.
Başkasına doğru çıkan her söz
kendi gölgesini sürükler peşinden
ve insan, kaçtığını sandığı aynada
yeniden kendine rastlar.

Susmak artık bir örtü değildir;
çünkü söylenen söz
yerini çoktan yakmıştır.
Külü konuşmaz belki
ama izi kalır.

Ve insan, en çok da
o yanık kokusuna alıştığında
kaybettiğini anlar.
Bu yüzden bazı cümleler vardır ki
tam kurulur, eksiksiz söylenir
ve bir ömür taşınır.
Herkes başkasının sözleriyle kanar;
ama insan,
kendi kurduğu cümlede
kanamayı öğrenir.

Turgay Kılıç
27/12/2025
22:10