Ben yokuşum.
Kimse isteyerek seçmez beni.
Haritalarda adım küçük yazılır,
ama ciğerde büyürüm.
İlk adımda tanırım insanı;
ayağının acelesinden,
kalbinin çilesinden.
Düzlükte güçlü görünenler
bende sessizleşir.
Herkes gerçeğini tanır,
ben gerçeğini alırım.
Beni suçlarlar çoğu zaman,
“zor” derler, “insafsız” derler.
Oysa ben kimseyi çağırmam,
sadece saklanmam.
Kaçılan yol,
en çok öğreten yoldur.
Taşlarımı ben seçmedim,
zaman koydu her birini.
Ayağı burkulan bana küser,
düştüğü yere değil.
Can acısı yönü değiştirir,
beni değil.
Nefesle konuşurum ben,
Kalplerle değil.
Nefesi olan çoktur,
dayanacak sözü olan az.
Yol bitmez,
insan biter.
Gölgelerim uzundur akşamüstü,
çünkü gelenler yarım gelir.
Kimisi adını bırakır bende,
kimisi suskunluğunu.
Her geçen iz bırakır,
her iz geçmez.
Beni yarıda bırakan çoktur,
arkama bakmadan dönen.
Ama bilirim:
dönen herkes aynı dönmez.
Vazgeçmek de bir yürüyüştür,
herkese nasip olmaz.
Zirvem yok benim,
kimseye söz vermem.
Ama çıkanın içinden
bir şey alırım mutlaka.
Hafifleyen hep yük sanır,
ben fazlalık derim.
Şimdi hâlâ buradayım,
sessiz, başı dik ve sabırlı.
Beni geçenleri hatırlamam,
beni anlayanlar kalır aklımda.
Yokuşum ben
insanı kendine çıkarırım.