Şimdi uzaklardasın.
Yanımda değilsin.
Benim değilsin.
Ve bu üç cümle
bir ömürlük sessizliği taşıyor içinde.

Bir zamanlar aynı pencereden bakardık dünyaya,
aynı yağmurda ıslanırdı saçlarımız.
Gülüşün duvara asılı bir saat gibiydi,
her baktığımda zamanı durdururdu.
Şimdi o saat çalışmıyor,
duvarda sadece izi kaldı.

Şimdi uzaklardasın.
Belki başka bir şehirde,
belki başka bir hayatta.
Adını bilmiyorum artık hangi sabaha söylüyorsun,
hangi kahve soğuyor ellerinde.
Ben hâlâ senin bıraktığın yerdeyim,
aynı sandalyede,
aynı eksik cümlede.

Yanımda değilsin.
Yanımda olmayan sadece sen değil,
benim eski hâlim de yok.
Sen gidince
odalar büyüdü,
sesler yankıya dönüştü,
geceler daha uzun öğrendi adımı.

Sana anlatamadığım şeyler var,
herkesin bildiği ama kimsenin duymadığı.
Mesela seni beklemenin
bir umut değil,
bir alışkanlık olduğunu.
Kapı çalsa hâlâ irkilmem bundan,
aklımın senden vazgeçemediğini biliyorum.

Benim değilsin.
Bu cümle en ağır olanı.
Çünkü insan
en çok sahip olamadığını severmiş.
Ben seni kaybetmedim aslında,
hiç tam olarak benim olmamıştın.
Ama yine de
en çok sen kaldın içimde.

Bir akşam vardı, hatırlarsın belki,
hiçbir şey söylemeden oturmuştuk.
O sessizlik
şimdi bütün günlerime yayıldı.
Konuşsam da susuyorum,
gülümsesem de eksik kalıyorum.

Şimdi uzaklardasın
ve ben seni
en çok yokluğunla tanıyorum.
Adını anmadan sevmenin,
görmeden özlemenin
ne demek olduğunu senden öğrendim.

Belki bir gün
aynı sokaktan geçeriz,
tanımayız birbirimizi.
Gözlerin gözlerime değmez,
kalbim yine de seni tanır.
Çünkü bazı insanlar
hayattan gider
ama hikâyeden çıkmaz.

Şimdi uzaklardasın.
Yanımda değilsin.
Benim değilsin.
Ama bil ki
bir şiirin en uzun yerinde,
bir gecenin en sessiz anında,
hâlâ varsın.

Zaman geçiyor derler ya,
geçmekten çok
yer değiştiriyor aslında.
Sen benden uzağa taşındın,
ben senden içeri doğru.

Takvimler ilerliyor,
ama bazı günler
ısrarla aynı yerde duruyor.
O günlerden birinde
sesini hatırlıyorum,
nasıl “iyiyim” dediğini
Oysa ki nasıl hiç iyi değildin.

Artık seni anlatmıyorum kimseye.
Çünkü kelimeler
ya eksik kalıyor
ya fazla acıtıyor.
Adını içimde
kapalı bir oda gibi tutuyorum,
kapısını açmıyorum
ama orada olduğunu biliyorum.

Bazen bir şarkı çalıyor bir yerlerde,
sanki sen seçmişsin gibi.
Radyo değil de
hafıza karıştırıyor frekansları.
O an anlıyorum,
insan bazı sesleri
hiçbir mesafeden kurtaramıyor.

Yeni insanlar giriyor hayatıma,
iyi niyetli, temiz.
Ama hiçbiri
senin bıraktığın boşluğa
oturmaya çalışmıyor.
Orası artık bir koltuk değil,
bir hatıra.

Geceleri daha az konuşuyorum kendimle.
Çünkü sen yokken
susmak öğrendiğim bir dil oldu.
Düşlerimde bile
yarım kalıyorsun,
uyanırken değil
tam uyuyacakken gidiyorsun.

Biliyor musun,
insan bazen
geri dönülmesini istemediği
bir özlem taşır.
Ben seni öyle özlüyorum.
Gelme diye değil,
gelirsen bozulur diye.

Şimdi uzaklardasın.
Belki bunu hiç düşünmüyorsun.
Belki biri saçlarını okşuyor,
biri adını doğru yerden söylüyor.
Ben yine de
sana ait olmayan mutluluklara
saygı duyuyorum.

Çünkü sevmek,
her zaman tutmak değildir.
Bazen
hiç dokunmadan
en çok orada kalmaktır.

Bir gün
ben de geçeceğim bu hâlden.
Ama bil ki
seni unutarak değil,
seni doğru bir yere koyarak.

Şimdi uzaklardasın.
Yanımda değilsin.
Benim değilsin.
Ama bazı duygular
sahipsiz kalınca
daha gerçek oluyor.
seni hâlâ
sessizliğin en doğru yerinde
seviyorum.