Dere gibi akar gidersin,
bazen sığ, bazen derin.
Gün gelir yüreğin de sağanak yağmurlar,
sel olursun taşarsın.
Sonra koca bir deryadasın,
yine yalnızsın…
Yağmur dayanamaz yalnızlığına…
Tane tane çiselemeye başlar…
Göz yaşından akan damlalar gibi…
Gökkuşağını mutluluğuna taç yapmak ister gibi…

Hayat bu… Bazen kendine ağırsın.
Bir bakmışsın mutluluk meltemleri
dokunur kalbine…
Hesap edemediğin
rüzgârların gizeminde sırsın.

Haziran sabahı…
Güneş tebessüm bırakıyor yeni bir güne.
Ben ise anlamsız, rotasız yürüyorum.
Nereye gittiğimi,
sürüklendiğimi de bilmeden…
Üzerime üzerime geliyor
koca dağlar, binalar…
İçimde okyanus hırçınlığı,
medcezir dalgalanmaları…
Bazen de çok sert çarpıyor sol tarafımdan.
Bir parça alıp gidiyor
hayallerimdeki dünyamdan…

İçinde kopsa da kıyamet,
kimse duymaz.
Sessiz kalbin kerameti vardır,
kimse anlamaz.
Hüznüne yas tutar o gün,
yıldızlar da kaymaz.

Evrenin boşluğuna dalar gözlerin.
Kelimelerin anlam bulmadığı yerdesin.
Yalnızlığını paylaşan kimse yok,
bir tek kendinsin…
Bir de balkona konan,
yalnızlığıma misafir olan,
yüreğimde çarpan
kumru sesin…

Söylesene beyaz güvercin, ne haberle geldin…
Uzaklardan bir selâm mı getirdin
Yoksa sessizce uçup gidecek misin
Sende mi bir şey söylemeyeceksin…
“En güzel müjdeyi getirdim” demeyecek misin…

Sen de mi uzaksın yuvandan…
Bir dal koparıp getirmişsin
ahlat ağacı dalından…
Eşin dostun parklarda, bahçelerde…
Sen garip Halil’in penceresinde…
Bilmezsin neler saklıdır yüreğimde,
yalnız geçen gecelerimde, şiirlerimde…

Gel, uçup gitme hemen.
İnsanın olmadığı hayatı anlat,
sevgiyi anlat,
yalnız başına uçmayı,
özgürlüğü anlat.
Mutluluğa, umuda…
kanat çırpmak nasıl olur,
onu anlat.

Güvercin…
Öyle ötüşün nerededir
Gizemli bir sır mı saklıdır içinde
Kötü bir haber midir
Rüyama gelen müjde midir…

Umudu, mutluluğu tarif et lütfen.
Birkaç mısra da ben yazayım.
Kanatlarına alıp götür
şiirlerimi… dizelerimi…
Kelime kelime, hece hece
serpiştir gökyüzüne.
Çırp kanatlarını kızıllığa özgürce.
Mavi düşlerimiz olsun
hem gündüz hem gece.