Şiir adı: Ruhumu Bırakıyorum
Şairi: Havva Yalçın

RUSAMER: Ruh ve Us Sanatları Araştırma Merkezi

Yorumu Yapan: Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri – namı diğer Celil ÇINKIR

Havva Yalçın bu metinde, günümüzün yorucu hengâmesinden kaçıp ruhun eski zamanlara sığınma ihtiyacını zarif bir nostaljiyle anlatıyor. Eski sokakların emek kokan huzuru, annelerin salça sürdüğü ekmekler, sokak ortasında oynayan çocuklar, bilge dedelerin hikmetli bakışı… Hepsi ruhun yitik parçalarını çağıran birer hatıra kapısı gibi.

Şair, modern dünyanın eksilttiği insanı; kalabalığın içinde yalnızlaşmış ruhu yeniden ilhanların, ıhlamurların, soba üstü çayların, gülümsemeyi esirgemeyen insanların içine götürüyor.

“Ben bir kahve içip geleceğim…” cümlesi ise hem bir kaçış hem de bir dönüş buğusu taşıyor:
Giden ruh mu, dönen beden mi belli değil.
Belki de insan, en çok kendine misafir oluyor.

Bu metin; huzurun geçmişte değil, geçmişi içinde yaşatan ruhta gizli olduğunu hatırlatan ince bir çağrı.

“Ruh yorulur, zaman eskir; ama huzur, insanın unuttuğu bir köşe başında hâlâ bekler… Vesselam.”