Anladım ki,
bütün dualarımın ucuna iliştirdiğim adın
artık sessiz bir yankıdan ibaret.
Ne kalbimin çırpınışı duyurabiliyor kendini göğe,
ne de gökyüzü,
bir zamanlar adını andığım o saf hâliyle
dönebiliyor yeryüzüme.

Yürüdüğüm yollar taş,
taşların altında çiğnenmiş umutlar,
ve ben hâlâ inanıyorum sanki
bir çaba, bir emek, bir fedakârlık
bir kalbi yumuşatabilir diye…
Ama olmuyor.
Olmayınca da insan,
önce kendine darılıyor.

Senin için harcadığım zamanlar
bir ömürden daha uzun gibiydi.
Bir bakışın,
bir tebessümün,
bir "iyi ki"nin hatırına
nice geceleri sustum, nice sabahları dua ettim.
Lakin anladım…
Bazı sevgiler, sınavdır.
Bazı dualar, cevapsız kalmak içindir.
Bazı insanlar da,
bizim sınanma sebebimizdir.

Bir kalbe bütün gücünle dokunursun,
ama o kalp sana buzdan bir duvar olur.
Ve sen,
güneş olmaya çalıştıkça,
eriyen hep sen olursun.
Bir gülüşüne dünyayı değiştirirsin,
ama o gülüş,
senin acına perde olur.

Yine de kırılmamaya çalışıyorum.
Çünkü bilirim;
kırılan yerden sızan ışık,
en hakiki nurdur.
Belki bu yara,
beni Rabbime biraz daha yaklaştırır.
Belki de senin sessizliğin,
benim kalbimdeki putları kırmak içindir.

Artık anlıyorum:
Her sevgi, sonsuzluk vaadi değildir.
Bazısı, sadece bir hatırlatmadır.
Bir öğreti.
Bir teslimiyet provası.

Ve ben,
dünya sevgisinin geçiciliğini anladım.
Her şeyiyle sarıldığım o hayal,
ellerimden kayarken bana
şunu fısıldadı hayat:


“Her çaba, karşılık bulmaz.
Ama her çaba, seni olgunlaştırır.”



Şimdi bakıyorum içime;
yorgunum ama pişman değilim.
Sevdim, inandım, yandım,
ama kalbimi inkâr etmedim.
Belki de hak edene değil,
hakikate yürüdüm.

Ve biliyorum…
Bir gün tüm bu yorgunluklar
bir dua olur dudaklarımda,
bir huzur olur ruhumda.
Çünkü Rabbim bilir:
Ben elimden geleni yaptım.
Ve belki de,
sadece bu kadar kadardı nasibim.


Kadir TURGUT