hayattan ucuz beklentilerim var,
bir lokma huzur, bir parça sevilmek,
bir sabah kalkınca “yaşamak istiyorum” diyebilmek...
ama herkesin gözünde pırıltılar, ellerinde hesaplar,
benimse kalbimde sadece yorgun bir çocuk var.

herkes gökyüzünden yıldız isterken,
ben bulut arıyorum, altında dinleneyim diye,
onlar alkış beklerken,
ben sessizliği isterim — kimse duymasın iç çekişimi diye.

ucuz şeyler istedim hayattan,
bir bardak çay, yanında dertleşecek biri,
bir gülüş, samimi bir “geçecek” sözü,
ama herkesin dili dolmuş markalarla,
kalplerse indirime girmiş yalanlarla süslü.

bende ne güç var, ne servet,
yalnızca biraz umut, biraz direnç,
ama umut bile pahalı artık,
direnmek bile vergiye tabi neredeyse.

bazen düşünüyorum —
ben mi çok az şey istiyorum,
yoksa dünya mı fazlasını bekliyor herkesten?
çünkü ben hâlâ bir dokunuşla ısınan bir kalbe inanıyorum,
onlar ise bir kalbin fiyatını sormadan sevmiyor artık kimseyi.

ben isyan ediyorum sessizce,
bu kadar büyük yaşama hırsına,
bu kadar az sevgisine insanların.
ben sadece huzur istiyorum diyorum,
ama bu devirde huzur bile lüks olmuş,
sevgi de taksitle satılıyor artık mağazalarda.

ucuz beklentilerim var, evet,
ama onurlu, temiz, içten...
ve eğer bu dünyada bir gün adalet olacaksa,
biliyorum —
en zengin olanlar değil,
en sade sevenler kazanacak yeniden.