bir çeşit abajur tenim
pusuya düşürülene dek
bilmem kaç yıl beyaz ışık saçmış


sarıya geçmiş aniden
dört buçuk olan duvarın gözlerine çivilemiş kendini
insan olmamanın kemiklerini saymış tek tek
linç edilirken hayat
delik deşik yığılmış kan çukuruna
haya etmiş parmak uçlarım ses çıkarmaya
ölürken türkü söylemişim
öldürürken
pop caz


tırnaklarımda oluşan magma tabakasını kaldırıp
uslu dur uslu dur diyen
içimdeki o yaramaz çocuğu yakalayıp
çektim kuytuda falakaya


bulanık dertlerim ortalığa saçılmış
cirit atıyor endişelerim
tütsü yakmalı kavşaktaki travmalara karşı
mutluluğumu hesaplayamayışım
matematiği sevmeyişimden değil tabi ki
ilahi zevk yasalarına hep karşı duruşumdandır




biraz fren biraz gaz
demeye kalmadan
gitti elektrikler...



ölümsüz şiirde gözüm toprağa düştü..