Dokunduğu her yere kendi frekansını bulaştıranlar var. Üstelik bunu yaparken kimseye benzemeden; öyle, sadece kendi olarak var olanlar. Aysel Gürel onlardan biri. Namı diğer Deli Aysel! Belki sene1985' di. Belki "Hasret" şarkısının sözlerini yazdığında İstanbul çoktan şiddetli yağışa teslim olmuştu. Belki o, içindeki yangını ve hasreti başkalarının kalbine de taşıyıp, hepimizi bir anda yakmak istemişti. Oh olsundu hepimize! Ne de olsa çılgın bir kova kadınıydı.

Özlemek, hâlâ sevmenin kibar bir biçimidir diyordu bir yazar. Bu şiir de öyle. Son zamanlarda okuduğum en estetik ve derin şiirlerden biri. Belki ile açılan her dize hem duygusal belirsizliği hem de kendini sorgulamanın inceliğini taşıyor.
Paylaştığınız için teşekkür ederim. Yüreğinize sağlık.
Selam ile...