Şiir bir kadın tarafından, başka bir kadına tutulmuş bir ayna gibi. O aynaya bakarken sadece o kadını değil, bütün kadınları belki anneleri, kızları, dostları, hatta kendi yansımalarını görüyor insan.

Kadınlar... Kültürümüzde çoğu zaman adı olmayan kahramanlar. Hani şu çocuklar uyusun diye masallar anlatan sonra o masalların içinde yaşlanıp giden, ama sabah yine gülümseyip kahvaltı hazırlayanlardan. Kimseye dramatik gelmez onların hayatı çünkü hep alışkındır denir. Oysa o alışkanlık, bir nevi görünmez zincir...

Kadın isterse her şeyi yapar... Aslında bu cümle hem doğru hem acımasız... Çünkü isterse yapabilir evet; ama neden hep “istemek zorunda” o kadın? Neden kendi huzurunu seçmek, savaşmak kadar büyük bir eylem sayılır?

Adem’in yaratılışından beri süregelen bir anlatı bu aslında.Topraktan yaratılmışız ama toprağı yoğurmayı, bereketi çoğaltmayı, hayatı diriltmeyi kadından öğrenmişiz. Belki o yüzden Allah rahmeti hep dişil sıfatlarla andı:Rahman, Rahîm.
Kadın, rahmetin tecellisidir çünkü.

Erkek doğası çoğu zaman bu gerçeği fark etmekte geç kalıyor. Kızları olunca daha iyi anlıyor insan. Kız babası olmak, insana başka bir göz veriyor. Dünyayı artık bir kadının gözünden, bir çocuğun geleceğinden görüyorsun.
Ve böyle bir şiiri okurken sadece yazanı ya da anlatılanı değil, kızlarını da düşünüyorsun:
Onlar da bir gün böyle bir cesaretle, böyle bir incelikle konuşabilsin diye.

Güzeldi şiiriniz. Emeğinize sağlık
Tebriklerimle. Selamlar...