Bazıları nüfus kayıtlarına bir tarihle düşer,
bazıları ise ömürlerinin sonuna kadar kendi başlangıcını arar.


İnsan bazen annesinden değil eksikliğinden doğar.
Babasından değil, yokluğundan doğar.
Bir evde değil o evde yıllarca konuşulmamış sessizliklerden doğar.


Kimse fark etmez ama
onların ömürleri doğdukları günden itibaren geriye doğru yaşamaya başlar.


Sonra büyür..
herkes onun yürüdüğünü sanır.
Oysa içinde hâlâ emekleyen bir çocuk vardır.
Adını söylemeye korkan, aynalara kendi yüzünü emanet edemeyen,
her gece rüyasında başka birine dönüşen bir çocuk.


İşte o çocuk,
ve o çocuklar gibi;
her sabah, unutulmuş bir ismin küllerini silkeler gibi yüzlerini yıkarlar. Her akşam, kendilerine ait olmayan bir hayatı usulca sırtlarından indirip karanlığa bırakırlar.


Hayat, cevabı olan sorularla değil,
cevabı hiçbir zaman bulunamayacak sorularla olgunlaştırır insanı.

"Beni kim doğurdu?"

Anne doğurdu; ama acı büyüttü.
Zaman eğitti. Yalnızlık terbiye etti.
Kayıplar olgunlaştırdı
ve en çok, kimsenin bilmediği geceler yeniden kurdu.

Biliyorum,
biz hiç doğmadık.
sadece uzun, ve sonu gelmeyen bir gecenin içinden yürüyüp geçtik.


Kıymetli şairime
en içten tebriklerimi ve
iyi dileklerimi sunuyorum.