Dünya bir yapıt
Damarlarımda akışan hınç bir hiçlikle şekillenen
Görüyorum mut uzaklığı
Gözlerimi görmüyorlar
Kendi yüzlerini de
Hafif kalıyor bedenleri
Dünyanın gerçek konutlarında


Aramızda çöl rengi bir elbise
İnsan vücudundaki karanlığı görmüştüm
Soyunduğunuzu erdemlerinizden..



Herkese ve her şeye fazlasıyla katlanmak
Yalnızlığı ödünç aldığım günler oldu
Olmuştu,olmayan ellerimle Tanrı’ yı tuttuğum
İnancım çözülüyor,ellerim yoklaştıkça

Süt kokusu,sevi çanı annemin avuçlarında
Yaşam güzeldir dedim,beyazı görünce
Karanlık küçük bir iklimdir
Işıklar, arzularında saklıdır
Anne,sen bana süt ver iyisi mi
Gece gözüyle bakan kavruk dudaklarıma
Ben beyazı,yaşam bilmiştim
Yoksul bir sevi ve az gelişmiş bir cümle
Beyazlar,bir sözcük üzerine kurulmuyormuş


Boş bir sayfa bile beyaz değil artık
Yaşadığımın farkında olmadığım gibi
Hangi kalemi tutsam
Tırnaklarımda bir ur büyür
Tırnaklarımı kesip duruyorum
Bir iç sızı ,kalemleri tutamamak
Adımın baş harflerini ve kederi ve Güneş’ i yazamamak
Bekliyorum beyazı
Kendi iç şafağımda

Bırakamam beyazı vasat bir yere
Bir uçuş bırakacağım ona
Kristal bir küredir dünya
Ve Dünya bir puşt panayırı



Boş bir sayfa bile beyaz değil artık
Yaşadığımın farkında olmadığım gibi