GÖZLERİN
Fevzi Emir Yılmaz


Cemâlinin deryasında yüzerken,
Göz ucuyla gönlüm alır, süzerken.
Sessizliğim dile gelir, çözerken,
Bir muamma gibi bakar gözlerin.

Bin bahar gizlenmiş her gülüşüne,
Bülbül figân edip düşer peşine,
Rayihalar sinmiş sanki döşüne,
Misk-i amber gibi kokar gözlerin.

Gahı keser ekmeğimi, aşımı,
Hiç yoktan belaya sokar başımı,
Çatlatır kırılmaz sabır taşımı,
Tahammül çizgimi aşar gözlerin.

Bazen celallenip üstüme yürür,
Derindir nazarı, gömüyü görür,
Çıksam menzilinden, beni öldürür,
Boynuma bir ilmek takar gözlerin.

Ters bakınca, ondan her şey beklenir,
Gönül koysam, gelir bana diklenir,
Bazen öfkelenir, bazen dertlenir,
İçini içime döker gözlerin.

Gâh gecenin, gah sabahın köründe,
Kabuslar sarıyor her seferinde,
Gelip yüreğimin orta yerinde,
Sönmeyen bir ateş yakar gözlerin.

Gökten rahmet gibi düşer alnıma,
Bir nur gibi dolar avuçlarıma,
Bazen âmin olup dualarıma,
Yedi kat semâya çıkar gözlerin.

Silinse hayaller, bitse rüyalar,
Yokluğun her ânı ömrümden çalar,
Öldürür özlemin, içim kan ağlar,
Alnıma bir kurşun sıkar gözlerin.