Ecel Şaşmaz Vaktini

Melek kapıma geldi: Dedi nerde emanet?
Kalem düştü elimden cebime koyamadan!
Dizlerim tutmaz oldu, buharlaştı metanet?
Çaresizce bakındım bir yere tüyemeden!

Dedim; değil zamanı, daha çok işlerim var,
Hangisini sayayım, onlarca düşlerim var?
Tövbe bile etmedim, haramda dişlerim var,
Geldin çıktın karşıma sesini duyamadan!

Daha genç sayılırım aç da bak yüreğime,
Ne güzel düzen kurdum, yazıktır emeğime!
Bu dünyaya lazımım, kulak ver dileğime,
Milyonlarım batacak kuruşa kıyamadan!

Koyunları kırkmadım, davarı satamadım,
Zekat isterler diye korkudan yatamadım!
Namazlarım kazada, orucu tutamadım,
Diyorsun ömrün bitti dünyaya doyamadan! .

Haccımı erteledim, kıyamadım paraya,
Bitmeyen dünya işi her yıl girdi araya,
Yazlıklarım yetmedi, gözü diktim saraya,
Kefenimi diktiler malımı sayamadan!

Terfi ettim şehire, küçük geldi kasaba,
İşlerim çok büyüdü yan bakarım kasap’a,
Nakit dayanmayınca çeki aldım hesaba,
Şirketlerim çökecek dünyaya yayamadan!

Kim bana hoş gösterdi şu gaflet uykusunu?
Yaşarken yaşatmadı hakikat duygusunu!
Billah, boğasım geldi maddiyat kaygısını!
Aklımdan kovmalıydım gözümü boyamadan!

Ecel şaşmaz vaktini sana gelse de erken,
Bazen seherde gelir, bazen akşam çökerken.
Kimi helal peşinde, kimi haramı yerken,
Teslim alır ruhunu bir lahza kayamadan!

Mustafa Hoşoğlu