Aşıyı ilk önce kendimize vuralım.


Yok olmanın eşiğine gelen meyve ağaçları şatok tatlı limon şeker portakalı bergamot ve kırmızı limon ekonomik değeri olmayan antik meyveler unutuluyor

Atlas dergi sayı 79 mayıs 1999

Değerli kalem ehli değerli şiirinde diyorki
Hasretin kabarıp kalbin aşınca Islanan yanağı kaşlar bilmesin hasret ağır bir her insan kalbi o yükü taşıyamaz ve kabaran kaynayan hasret gün gelir kalbi aşar
bu kalbe yorgunluk veren duygularla baş etmenin yolu hayırlı bir işe güzel bir amel yolunda yorulmak Allah Tealanın yolunda çalışmaktır örneğin bir meyve yetiştirin sebze tohumu ekin domates toplayın
Bugün bize en güzel meyveyi veren toprak ne yazıkki incitilip çiğneniniyor o eski ekim dikim ve hasat bayramları ne yazıkki unutuluyor insan toprağa nasıl bastığını bilirse o toprak onun yükünü hafifletir
Yazar devam edip bize nasihat veriyor şeytanmı insana uyar yoksa insanmı şeytana uyar bilinmez ancak yazarın başımızı yakıp ah çekmemizin en büyük sebebi şeytana ve nefsimize uymaktır
Peki eski dedelerimiz nefsini nasıl eğitir irade terbiyesini nasıl yapardı onlar bahçelerde meyve yetiştirirdi hasadın sevincini birlikte yaşarlardı birlikte vahdaniyet vardır vahdaniyetin olduğu
yerde ise şeytan ve nefis bulunmaz artık bir dilim karpuz bir koçan mısıra hasretiz meyveler sebzelerek ya yok oluyor yada her gün zamlanıyor İnsan ağaçlara vurduğu aşıyı ilk önce kendine vursa en bereketli meyveyi toplayacaktır