AYNALAR
Fevzi Emir Yılmaz


Her cam parçasında ayrı bir suret,
Bir çocuk var, bir genç, bir de gudubet;
Hani insafınız nerde, merhamet?
Her gerçeği göstermeyin, aynalar.

Her gün yeni sima, her gece bir iz;
Yüzümü bu hâle siz getirdiniz.
Kalem olsa yetmez mürekkebiniz,
Resmimi yeniden çizin, aynalar.

Belki kirli, buğuludur camınız…
Sersefil hâlime acımadınız.
Canıma kıymak mı tek muradınız?
Yeter artık incitmeyin, aynalar.

Maziden süzülen tüm eski rengi,
Dağıttınız o güzelim âhengi;
Yok saydınız geçmişteki mihengi,
Siz de çağa mahkûm olun, aynalar.

Farkındayım zaman denen engelin;
Çağırmayın, lüzumu yok ecelin.
Bazen susun, bazen görmezden gelin;
Her gerçeği söylemeyin, aynalar.

Durun artık deyin, gözyaşlarıma;
Şefkat eli olun omuzlarıma.
Şu solgun yüzüme, ak saçlarıma
Mazideki rengi verin, aynalar.

Yüreğimi kopardınız, aldınız;
Mağrur bakışımı benden çaldınız.
Evvel dosttuk, düşmanım mı oldunuz?
Siz de paramparça olun, aynalar.

Bir kez olsun içimi görmediniz;
Varsa yoksa suretimdi derdiniz.
Geçti ömrüm, bir huzur vermediniz;
Camsız, çerçevesiz kalın, aynalar.