Bilmediğim bir coğrafyada
Hiç ıslanmadığım
Yabancı yağmurlar düşer aklımın mekânına.
Hasret buğulu toprağın kokusu
Hüzün mevsimi demiş kendi aklınca şairin birisi
Oysaki mevsim zemheri.
Üşüyorum bu sevgisizler şehrinde
Gel sevgili
Gel ve yüreğinin en ücra köşesinde ısıt beni.

Mızrap elinde bir sazende gibi kurul ruhumun özüne.
Yedi cihana hükmeden hünkarım,
Sultan-ı yegâhım.
Mazhar olamasam da murada ermeye
Aşk notalı adımlarımın rotası yüreğin.
Rüzgârlar esip geçti kızıl kınalı saçlarımdan
Dokun sazın teline ve ne olur saçlarımın her telini sen okşa.
Duygularımın ezgisi, aşk-ı nağmem
Bilirim, gelmek istersin; gelemezsin
Yollar yokuş
Söylesene,
Uzaklar neden uzak?

Bir gerçekten düşe yatmak
Ve bir düşten gerçeğe uyanmak için
Kaç uykudan yüreği ağzında uyanır ki insan?
Gözlerimden şafak sökmedi henüz
Yüreğimden doğan sen
Yüreğimde kopan fırtına yine sen
Sensizlik kadar acı verici değildi hiçbir şiir
Şimdi nedamet ülkesinin tek sultanıyım.

Ne çok sevmişim seni, bir bilsen
Aşkın narında yandım, kavruldum
Gücün yetmez içimdeki ateşi söndürmeye
Kor oldum, kül oldum, tükendim
Yine de yanmaktan vazgeçmedim
Öyle güzel kanıyorsun ki solumda.

Ey gecemi gündüz edenim
Yanı başımdaki gurbetim
Zulümdür çektirdiğin eza
Divâne zannetme beni
Ki, sadece sana aşığım.
Asi sevdam, ar bildiğim namusum, tek davam.
Canımı uğruna kurban saydığım hasretim
Sarmadın sen mühürlü yaralarımı
Her gidişin bir dönüşü vardı ya,
Yürü, gölgeni kıskandığım yollardan
Bilirsin ki, titrek bir acıdır yokluğun içimde.

Sevgilim, sevdiğim, ömrüm
Şiirlerimin ilk cümlesi
Öykülerimin öznesi
Romanımın son konusu
Her harfim, her hecem sanadır.
Söylesene, hangi kul biat eder ki Hakk’ın yarattığına?
Sen ki şiirlerimin babası
Cümlelerim aşkına gebe
Hüznü bana, aşkı kendine reva görenim
Ondandır kalemimin sayfa sayfa sana ağlaması
Gel de bitsin bu sonsuz sancı
Kalemimden mısra mısra doğsun
Sevdamın çocukları.
Yoksa kalem kırılacak
Ben ağlayacağım.

Hüzünlükent Narin 🍂