Gazze yanıyor, geceler sessiz,
Bir çocuk ölmüş, gözleri fersiz.
Kardeşi ağlar, eli kan içinde,
Bir taşın başında, ana çaresiz.

Bir kadın fısıldar: “Allah’ım yeter!”
“Bir gün değil, yıllardır sürer bu keder.”
Ne umut kaldı, ne kuşların sesi,
Çocuklar doğmadan tanıyor ölmeyi,

Bir ezan susar, bir bomba patlar,
Minare göçer, yerini yas alır.
Duvarda asılı bir eski fotoğraf,
Artık hatıralar bile kanla yıkanır.

Bir baba, oğlunu omzuna alır,
Ne ambulans gelir, ne ağıt çalar.
Kefensiz bedenler sıra sıra dizilir,
Toprak bile korkar artık bu kadar kanar.

Ey dünya, kaçıncı sahnedesin?
Bu filmi izlerken kalpsiz misin?
Bir çocuğun cesediyle örtülür mü suç?
Sadece izliyorsan, sen de ortaksın!

İnsanlık dediler, tanımını unuttular,
Hak, hukuk, adalet… hepsi yalan.
Gazze’ye düşen sadece bomba değil,
Vicdanlardan düşen de en az o kadar ağır!

Ya Rabbi!
Ne olur gör ilk kâbeyi, ilk mescidi,
Gecelerden değil, insanlardan korkar oldu biri.
Bir rahmet indir, bir kapı aç onlara,
Sensin gökyüzünün ve kalbin sahibi!

Yeter!
Bir bebek daha nefessiz kalmasın,
Bir anne daha toprağa sarılmasın.
Bir karanlık daha yutmasın Gazze’yi,
Ve dünya artık görsün insanlığın resmini!