Yaşamak
Kazım Demir

Yaşamak —
öyle körü körüne değil,
göze alarak her şeyi:
yokluğu, suskunluğu,
sevgisizliği bile…

Bir çınarın gölgesinde
baharmış gibi oturmak,
rüzgârda savrulan yapraklara
anlam yüklemek belki…
çünkü bazen, en güzel hikâye
düşen bir yapraktadır.

Yaşamak —
çiçeğin kokusunda sevgiliyi bulur gibi,
bir sokak çocuğunun bakışında
kendine rastlar gibi yaşamak…

Gülümseyince
kış güneşi gibi olmak —
soğukta kalan ne varsa
dokunup ısıtmak.

Ve bilmek:
herkesin içinde susan bir ses vardır,
bazıları ona kulak verir,
bazıları da ondan kaçarak yaşar.

Ama ben —
duydukça derinleşirim.
Çünkü yaşamak,
her şeye rağmen
varım demektir.
Bir yara gibi taşınır bazen,
bazen de bir dua gibi susulur.

Ama ne olursa olsun,
ölü gibi değil —
dolu dolu,
içli içli,
yüzü göğe dönük
ve yüreği açık yaşamak gerek.