Bir an geldi.
Her şeyin dışına çıktık...
Ne geçmiş vardı o anda, ne de gelecek..

Yalnızca kalbin hafifçe attığı, gözlerin usulca dolduğu, nefesin geri çekildiği bir an.
Kimse konuşmadı. Gerek de yoktu...

Yolda değildik.
Yolun kendisiydik.
Hiçbir yerden gelmedenn
Hiçbir yere gitmedem

Sadece olduğumuz yerde anlam bulduk..
Söylenmeyen ama sezilen bir söz gibi bir şey

Çevremizde duranlar birbirinin aynasiydı.
Biri bakınca diğeri anladı.
Bir kaşın kalkması, bir elin titremesii
Kalpten kalbe bir sır taşındı.
Kimseye açıklamak gerekmedi.
Çünkü gerçek en çok sessizlige yakışır

İçimizden biri gözlerini kapadı...
Diğeri gökyüzüne baktı..

Bir diğeri ellerini göğsüne sakladı..
Dua
Umut
huzur istegi
Ve bizz bu sahneyi ezberlemedem hatırladık.
Sanki her şey daha önce olmuştu..
ama bu sefer ilk keź fark ediyoduk..

Bir sicaklık vardı..
Ne yaz sıcağıydı bu, ne soba ısısi..
İnsanın içini, içinden isıtan bir başka şey..
Tükenmeyen bir kaynaktı o..

Ve biz biliyoduk
Sözün gücü, tükenmeyen bir kaynak gibidir.
İçimizde suskum kalan ne varsa,
O güç.ile dile gelir,
O güçle hayata karışır.
O güçle...