UZAK ALBATROS..

Gecenin soluğu ensemizde,
Bir fısıltı gibi yayılıyor
Unutulmuş sokakların
Arnavut kaldırımlarına
Ayak seslerimiz.

Peşimizde
Gözleri kömür karası adamlar,
Ellerinde gölgelerden örülmüş ağlar,
Ve dudaklarında
Suskunluğa mahkum edilmiş çığlıklar.

Adımız
Issız bir dağ kasabasının
Yitik duvarlarına kazınmış,
Silik bir efsane gibi.
Belki de tam ay doğarken,
O en kuytu köşede,
Sıkıştıracaklar bizi.

Eğer o an,
Yüreğimdeki o kor alevi,
O son sığınağı fısıldarsam onlara,
Bir daha nasip olmasın
Ne denizin mavisini görmek,
Ne toprağın sıcaklığını hissetmek,
Ne de senin
O eşsiz, kırılgan tebessümünü.

Ama sen,
Asla eğme başını.
Benim soluğum, senin kalkanın.
Bu dipsiz karanlıkta
En acımasız son bile
Sana,
Atlas Okyanusu’nun ortasında
Yolunu kaybetmiş bir albatros kadar
Yabancı ve çaresiz kalacak.
Korkma, yanındayım..

Hasan Belek
25 05 25
Akçay