İNSAN... 4

Her nefes dualı, her söz arifçe,
Kalbimde yanan nur, özümdeki o
Düşsem de susarım, sabır tarifçe,
Her zulmün karşısı, özümdeki o

Bir garip selamet, dilsiz bir seher,
Özlemi rahmettir, ırmakta nefer,
Çileyle bezenmiş, gönlümde nefer,
İnancı sabit dir, dosdoğru yolda.

Yaralı kuşlara, olur da yaren,
Gönlüne dokunur, yüce bir eren,
Bozulmaz vakarı, sert olsa zemen,
Yıkılsa da dünya, dosdoğru kolda.

Hak’tan gelene boynunu büker,
Nefsine her zaman zincirler çeker,
Suskunluğunda da bin hikmet söker,
Söz ile değil hep, hal ile dolda.

İrfanı sevdayla, yoğrulmuş derya,
Bakışı ışıktır, geceme rüya,
Karanlık gönüller, onunla dünya,
Nur ile parlar, dert ile doğar.

Mazluma omuzdur, zengine perde,
Bileği eğilmez, düşse de yerde,
Öfkesi gül olup, dökülür derde,
Merhamet silahı, en haklı savaş.

Küllerden doğar da küfre eğilmez,
Kalpteki özü sen, ile değişmez,
Bakar da dünyaya, ruhu sevinmez,
Hakikat neyse o, onunla yaşar.

Kul Hasan’ı der ki, sır budur cana,
Yürürsen bu yolda, erersin sona,
Ne gam ne de keder, düşmez meydana,
Aşkla Mevla’ya var, bu yolda insan..

Hasan Belek
25 05 25
Akçay