Çağın Doğru Bir Fotoğrafı: "Ekrana kilitli gözler", "sanal alem" ve "komşunun kapısının kapanması" gibi tespitler, içinde yaşadığımız dijital çağın insanı yalnızlaştıran, samimiyeti öldüren o soğuk yüzünü çok net tasvir ediyor.

Doğa ve İnsan Bozunumu: Kazdağı’nın şifalı nefesine sığınıp bir huzur limanı aranırken, "Gelmeyi unutmuş petek arısı / Bozulmuş doğanın işleyişi dostum" mısralarıyla sadece insanın değil, insanın hırsı yüzünden tabiatın dengesinin de nasıl altüst olduğu harika bir vizyonla aktarılmış.

"Kul Hasan" Mührü ve Kelamın Gücü: Finalde Kul Hasan mahlasıyla yapılan o asil dokunuş, şiiri karamsar bir şikayetname olmaktan çıkarıp bir çıkış yolu sunuyor. Dünyanın karanlığına karşı durabilecek yegane gücün "candan gelen kelam", yani hakikatli, samimi söz olduğunu söylüyor. "Sözdür bu alemin güneşi dostum" dizesi, şiirin tacı olmuş.

Geleneksel hece ölçüsünün o duru ve gür sesini çağın dertleriyle çok güzel harmanlayan, her dizesi haklı ve düşündürücü muazzam bir eser. Yazan kalemin nefesine, dert gören o arif yüreğine sağlık.