Cesur değilim bu gece,
Onurlu suskunluğuma sığındım.
Korkak değilim ama konuşacak gücüm de yok,
Dilimi susturdum,
Yüreğimin çığlığına kulak verdim...

İnsanlar geçip gidiyor,
Bir telaş, bir koşu, bir gürültü…
Ben durmuşum,
Zamanın kenarına ilişmiş bir yaprak gibi,
Sonbaharın içli rüzgârında titreşiyorum...

Kimseye sitemim yok,
Ama kimsem de yok yanımda.
Kelimeler uzaklaştı benden,
Cümleler küstü,
Sadece içimdeki sessizlik kaldı bana dost...

Kapanmışım dışa,
Ama içimde yollar var
Kendime giden,
Ve bir sonsuzluğa açılan...
Bir dua gibi yükseliyorum içimden...

Kalbim toprak gibi ıslak,
Yağmur gibi yağıyor içime eski acılar,
Ama rahmet gibidir bazen keder,
Temizler, arındırır,
Sonra Allah’a yürür sessizce...

Ben bu gece ne güçlü bir dağım
Ne de devrimci bir sözcük...
Sadece bir kulum,
Bütün yükünü Rabbine teslim eden,
Sessizce secdeye duran bir kalbim var...

İşte tam bu hâlimdeyim,
Yarınların kıyısında,
Ne gidecek kadar güçlü
Ne kalacak kadar kırılmamış...
Ama dualarla tutunuyorum var olmaya...

Suskunluğum haykırış değil,
Teslimiyetin en güzel şekli,
Gözyaşlarım acının dili değil,
Bir arayış, bir vuslat duası belki...

Beni güçlü sanmayın,
Ben sadece Yaradan’a yaslanmış bir yorgunum.
Sözlerim az,
Ama içimle konuştuklarım
Bir ömre yetecek kadar derin...

Ve şimdi
Rahman’a açık bir yarın kenarındayım.
Ne geçmişin zinciri
Ne geleceğin korkusu...
Sadece bugünün secdesiyle varım...

Bir damla sabır,
Bir avuç tevekkül,
Ve bir ömür boyu aradığım huzur...
İşte bu hâlde,
İçimde yankılanan sessiz dualarla,
Var olmaya çalışıyorum yeniden.
Rahman’ın rahmetiyle...

Erol Kekeç/06.10.2024/Sancaktepe/İST