Gidişinin Ardından..

Kapı usulca kapandı ardında, rüzgar sustu.
Şehir bir anda griye döndü, tanıdık her köşe pustu.
Varlığın buharlaştı sanki, boşluk kaldı avucumda,
dokunduğum her yerde şimdi soğuk bir iz var ruhumda.

İçimde kelimeler düğüm, boğazımda acı bir tat,
dışarıdan bakanlar bilmez, ruhum ne matemde, ne feryat.
Sessizlik bir çığ gibi büyür, kulaklarımda uğuldar,
sensiz geçen her an, kalbime görünmez bir kanca atar.

Anılar hayalet misali, dolaşır evin içinde,
gülüşünün yankısı vurur en savunmasız yerime.
Bıraktığın eşyalar şimdi kutsal birer emanet sanki,
geçmiş zaman, şimdiki an’a acımasız bir kelepçe taktı.

Geceler uzar, sabaha varmak bilmez yorgun düşler,
yastığımda hala kokun var, ruhumu ele geçirmişler.
Zaman ağır aksak ilerler, sanki ayakları kırık,
gelecek dediğim ufuk çizgisi, şimdi hem uzak hem karanlık.

Unutmak mümkün mü bilmem, kalbim buna izin vermez,
sevdan içimde kor bir alev, sönmez, küllenip gitmez.
Belki diner bu sızı bir gün, belki hafifler bu yük,
ama sensizliğin mührü kalır bende, sonsuza dek, en büyük...

Hasan Belek
22 04 25
Akçay