Üzenlerin umurunda mı
çakar lafı çıkar gider
bencillik çağı yaşadığımız
bana sen kimsin der

Üzer kırar sert çıkar
bozar ağzıma lafı tıkar
çok değersiz hissettirir
duygumu kağıt misali yakar

Kimse kalmaz bir anda
çil yavrusu gibi dağılınca
dört duvar arasında
kalırım öylece gözyaşlarımla

Kendimle arkadaşlık yapıyorum
kendim kendime dost oluyorum
kendime soruyor cevaplıyorum
kendimle sohbet ediyorum

Uzun yola çıkar gibiyim
mola yerinde duruyorum
oyuncak ayıcık alıyorum
kendime çay ısmarlıyorum

Hayalden tabii gerçekte değil
yalancıktan uyduruyorum
bir pastanedeyim çilekli pasta
yiyorum kendime afiyet diliyorum

Yürüyorum kilometrelerce
çevikçe dağa tırmanıyorum
ovalarda at koşturuyorum
saçlarımı rüzgara bırakıyorum

Derelerde balıklarla yüzüyorum
ormanlarda yalın ayak geziyorum
kuru dalları sürterek ateş yakıyorum
ormanı değil kederlerimi yakıyorum

hepsi hayal ama sanki gerçek
oysa ellerim ayaklarım prangalı
boynumda tasma sırtımda anı çuvalı
beklerim öylece kımıldamadan dört duvarı

Anlayanım yok dinleyenim yoktur
bir gün olsun ya belki sen de haklı
olabilir misin acaba diyenim yoktur
herkesin meşguliyeti işleri çoktur

Yalnızım, bir çeşit yalnızlık yaşıyorum
fakat sevdiklerim sağdır şükrediyorum
sevgisiz kalsam da buna sabrediyorum
teselli edip kendime moral veriyorum...

Gülhan Çeliktaş