Beklentiler hep vardır, hayatın özü bu
Karşılık görmemesi onun ezer duyguyu
Hesapların içinde boğulsan da anlamsızdır
Kimseler bilmez bu savaşı, hezeyanlar yaşanır.

Ne denli de iyiye öykünüş olsa da doğan güne
Bir kara bulut bırakmaz peşini, meyil geceye
Ve bu yüzden şu hayat yıpratır tüm hissiyatı
Sırtında sanırsın tüm yüküyle koskoca kâinatı.

Biri biterken günün doğacaklar kimin için
Bedbahtlıkla yürünerek kederlenmek ne için
Karanın zıttı var, gider bir esişte dilersen efkâr
Ruha değsin yeter ki bir huzmesi o ışığın
Yeter ki gücü verecek özü içinizde taşıyın.

Keşkeler hep vardır ya, sıralanandır pişmanlık
Dilden pek acı çıkar kelimeler, olur düşmanlık
Yine de yok eyvallah, boş vermedik de akışı
Günün birinde hüzünle de olsa duyarız o alkışı.

Anlamak dediğimiz derin bir tefekkürmüş
İnsanlar çok sığ olduklarından hep küfre düşmüş
Biraz zahmetin doğuracağı o pahasız afiyetler
Bilenlerin özünde hazinedir, sabırla da genişler.
İvmesini bir bulabilsek, dur duraksız da gidilir
Mesele, köhneleşmiş anlarda o rüzgârı sezmektir
Bir kere aldınız mı onu arkanıza ufuklar yaklaşır
Kara baht denilen gün biter, şafakla aydınlanır.

Bir yerden başlamak gerek, önemli olanı
Miskinlikten yok yarar ne dünde ne günde
Açan güneş kime açtı, bulutlar neleri taşıdı
Kimeydi yollar onca, varoluşun sırrı ne?

Ümidi beslemek ve ona dayanağı bulmak
Her sonraki zorlukta el ele zirveleri aşmak
İşte o biz ruhunun tohumlarından dökülen
Beni, seni bir ülküde güçlüce de kenetleyen
Her adımda ışığa koşmaktır bu asli duruş,
Hayta derinlik katan değil midir o koşuş?

Bazen iki kelimeyle ağarır gün, yöneliştir
Hedefi olan insanların yüzünde açansa bu
Rutinlerden kaçınmanın verdiği pahasız duygu
Çorak torakların yağmurla buluşmasına benzer
Var olmanın değerini kavrayanlar öze ermiştir.

Nedenlerini, niçinleri sorgulamak varlık nedeni
Her insan hayatının gidişatını mutlaka irdelemeli
İçimizdeki huzuru da yeşertecektir bu tercihler
Umudun kapısındaki güzellikler bizi bekler.

Karamsarlıkların bizi götüreceği bir yer yok
Onun içini boşaltıp ışıkla doldurmak gerek
İmkânsız gibi de dursa hayallerine hayal ek
Ve kaldır başını seyret göğün enginliğini
Gayreti ve sabrıyla nimetlere erenler çok.

Ülküsünün peşinden giden insanlara hayranım
Okudukça öykülerini her satırda da kazançtayım
Bir saf belirledik ta ötelerden güzellikler adına
Bir gün güleceğiz elbet, o beklenen yarına.

Oğuzhan KÜLTE