Seni bekliyorum,
Yorgun bir yüreğin sessiz çığlığında.
Zaman ağır, gece suskun,
Ve ben, gözlerimi yıldızlara emanet etmişim.

Neredesin?
Hangi rüzgar aldı götürdü sesini?
Hangi yol, hangi şehir sakladı adımlarını?
Ben burada, solgun bir gül gibi bekliyorum.

Gözlerim seni arıyor karanlıkta,
Gölgeni düşlerken titriyor ellerim.
Senden gelen her rüya,
Özlemin en ince sızısı oluyor içimde.

Ay ışığına anlatıyorum seni,
Gecenin derinliğine fısıldıyorum adını.
Belki bir yıldız taşır sesimi,
Belki bir melodi fısıldar seni bana.

Yalnızlığın ortasında kaybolmuş gibiyim,
Ama yine de bekliyorum.
Çünkü bilirim, bir gün yollar biter,
Ve sen dönersin…

Dönersin diye,
Yüreğim yorgun da olsa,
Gözlerim seni aramaktan bitkin de olsa,
Ben seni bekliyorum,
Sessiz bir gecede,
Umutla, hasretle, sonsuz bir aşkla…

Seni bekliyorum,
Bir rüzgarın fısıltısında,
Bir yağmur damlasının tenime düşüşünde,
Bir gece yarısı sessizliğin tam ortasında...

Yüreğim yorgun, ama vazgeçmiyor,
Her atışında adını mırıldanıyor.
Gözlerim, karanlığı delip seni arıyor,
Her sokakta, her şehirde, her hayalde...

Hangi uzaklık aldı seni benden?
Hangi söz, hangi kader ayırdı yollarımızı?
Oysa ben hep aynı yerdeyim,
Hep aynı umutla,
Aynı dualarla bekliyorum seni.

Yıldızlar soluyor sensiz,
Ay ışığı bile mahzun bu gece.
Sokaklar sensiz ürkek,
Rüzgar bensiz üşüyor belki de.

Sana söyleyecek binlerce kelime,
Dudaklarımda suskun bir türkü şimdi.
Ellerim uzansa boşluğa,
Belki dokunur düşlerimde sana...

Gelsen, bir anlığına gelsen,
Zaman dursa, dünya sussa,
Gözlerin gözlerime değse,
Bütün geceyi aydınlatır bir tek bakışın.

Ama sen yoksun...
Ve ben hâlâ seni bekliyorum.
Ne zamana kadar, hangi bahara kadar,
Bilmiyorum...

Sadece biliyorum ki,
Seni sevmek gibi,
Seni beklemek de sonsuz benim için..

RAMAZAN ACAR