Durgundu gözleri
Toplayıp bütün özlemlerini geceye
Ve alemleri bir noktaya;
Sorar gibi bakardı…

Bilirdik hepimiz;
Sonrası olmazdı, öncesi gidenin
Yine de ister gibi yapardık, ayıp olmasın diye yaşamak
Biraz tebessüm, biraz saygı
Birkaç gül açsın ömrün satır aralarına
Birkaç damla can suyu susamışlığa
Dağılsın etrafımızdan dumanlar, korkarak
Susardık, ayıp olmasın diye yaşamak...

Sevmezdi konuşmayı
Hiçbir duygu sığmazdı bir zindana
Bardaktan ummanı seyretmek gibi kelimeler
Ve heceler…kırgın takvimlerin artığı,
Hangi söz anlatırdı zamandaki yırtığı ?


Kızardı; yitik kent masallarının
Hayalet vicdanlarında kaybolmuş,
Erimiş, sömürünün şarapnellerinde
Benlik savaşlarında mağlup,
Kayıtsız baykuş tüneyişindeki insanlarına...


Dev dalgalar vurduğunda tokadını
Bir zaman…
Kerbelâ’nın gözlerinden
Ya da hürmetine şairlerin
Ve adanmışlıklarında binlerce aşığın
Aklanacaktı dünya...
Bir gün yıkayacaktı paslarını
Temizleyecekti, hüznün sınır ötesi cinneti, yaslarını...


Gitmeliydi her giden gibi vakitte,
Bohçasında hatıraları
Ve eksilterek kalanlarını
Bir gün...sessizce...


Noktalardan sonra büyük başlardı
Yazgının zamirleşen dudaklarından sancılar
Ve yaşam; isli bir aynanın aksinde,
Şiir denildiğinde akla gelenlerdi...

12.02.2025