Ben derdimi yanamıyorum
dert yükümle öylece kala kalıyorum...

Derdini anlatana canım kurbandır benim
onunki daha büyükken ona ne söylerim...

Dert dinlemek anlamak empati yapmak
en ağır gelen ise hepsini akılda tutmak...

Derdiyle dertlenip teselli etmek isterim
sadece onu anlar ve yürekten desteklerim...

Ben derdimi anlatamıyorum
herkesinki benden daha büyüktür diyorum...

Derdimi paylaşacak minik bir kuş ararım
kendim bir kuş olup gülün dikenine konarım...

Sanki güçlüyümdür ve kalbimi açarım ona
isterim kalbimin kenarına hakiki bir dost kona...

Kucağım hep açık gönlüm sevgi menbaı olsun
gülücükleri çoğalsın göğsüne ferahlık dolsun...

Ben derdimi mısralara döküyorum
belki de içimdeki sızıları ilmek ilmek söküyorum...

Birileri okusun mu okusun ne olacakmış
zaten her yürekte bir yara kabuk bağlamış...

Ben dertlerimi yanamıyorum
bazen ağır geliyor taşıyamıyorum...

Kime içimi açtıysam kalp evimi talan etti
arkasına dahi bakmadan terk edip gitti...

Derdimi yanmayı hem istiyor hem istemiyorum
çünkü ne yaşadığımı ne çektiğimi bir ben biliyorum...

Evet evet derdimi kimselere açamıyorum artık
sebebi şu ki bu konu duygusal istismara çok açık...

Derdim bende kalsın kimsecikler bilmesin artık
zaten yüreğim bölük pörçük vicdanım yırtık pırtık...

Söylediklerim unutulsun küllerim havaya savrulsun
isterdim ki acıyan zavallı ruhum küllerinden doğsun...


Gülhan Çeliktaş