Hayatımda yaşananlar
hep içimde, içimde kaldı
halimi tek Rabbim anlar
ömrüm tüm zarar ziyandı...

Ellerimi küstüler kopardılar
gözlerimi sözleriyle oydular
sevgisiz öksüz yetim koydular
çaresizliğim, içimde kaldı...

İnsanların ortasında
koyu ıssızlığı yaşadım
cehennemi adımladım
külhanım, içimde kaldı...

Anlatamadım derdimi
tutarlar dedim belki elimi
tekmeleri büktü belimi
ızdırabım, içimde kaldı...

Belki de bu son şiirimdir
ölmem yakındır kimbilir
mahşerde haklar verilir
hesabım, içimde kaldı...

Gençlik dönerdi başımda
sevgim kaldı kursağımda
bir de yanlış anlaşıldım da
gitti gücüme, içimde kaldı...

Zaman her şeyi büyütürken
dünyaya gelmişim erken
bağrımda saplı bir diken
yaram derinde kök sardı...

Hani unutulurdu olanlar
kalbimi deldi pişmanlıklar
ne ifade eder ki kalabalıklar
yalnızlığım hep benimle kaldı...

Dünyanın adaleti yalan dolan
istediğin kadar et feryat figan
olmadı sesimi bir kere duyan
duyuramadıklarım içimde kaldı...

Şiir yazdım gece gündüz daima
hiç çıkmayan yazı yazıldı alnıma
silemedim izini ömrüm boyunca
travmalarım hep içimde, içimde kaldı...

Gül dediler gül dedikçe, gülemiyorum
en iyi günümde bile huzur bulamıyorum
yapılamaz böyle ruh haline bir yorum
sitemim serzenişim kendi nefsime kaldı...

Allah’dan gayrı dostum yok benim
sinek vızıltısı gelir başkalarına derdim
çocuk dizimin kanını kendim silerdim
iyiyim derken, berbatlığım içimde kaldı...

Tesellisi yoktur bazı şeylerin ne yazık
kimi insan bilmeden kendisine atıyor kazık
iyilik güzellikten bile bana kalmadı azık
bütün pembe hayallerim içimde kaldı...

Pembeleri severdim, umut demekmiş
artık grileri siyahları sevindireceğim
içim kara dışıma beyaz mı giyeceğim
gökkuşağının yedi rengi içimde, içimde kaldı...

Yıllar yılı ümitsizce iyimseri oynadım
sus dediler sustum, yüreğime kapandım
dışımı soğuturken alevlerin içinde kaldım
acı çeken tarafım içimde, içimde kaldı...


Gülhan Çeliktaş