Bir ağırlık çöker insanın göğsüne, Sanki taşlar oturur yüreğin üzerine,
Bir boşluk, bir karanlık, bir anlam arayışı,
Ama sessizlik susmaz, konuşur geceyle.

Bekleriz… Ansızın bir ışık, bir mucize, bir nefes, Güzel bir söz, bir dokunuş, bir umut,
Ama insan insana uzak,
Bir yarışı andırır bu dünya,
Yarışta herkes yalnız, herkes kaybetmiş çoktan.

Ne oldu bize?
Neden bu kadar keskin bu kalpler?
Sevgiyi sadece sözcüklerde mi sakladık? Görünürde gülüşler,
Ama içten içe çığlıklar.

Kimse kimseyi sevmez mi artık?
Severse bile neden sever gibi görünür sadece?
Ne ara maskeler, yüzlerimizden daha gerçek oldu?
Sahi, biz ne ara bu kadar yorulduk yaşamaktan?

Ey yürek, dayan! Bu dünya, ağır da olsa taşınır. Bu insanlar, taş kadar soğuk da olsa ısınır. Belki bir gün…
Birileri gerçekten sever, Birileri elini uzatır, Birileri dokunur gözyaşına…

Ve o gün geldiğinde,
Güneş yeni doğar yeniden.
Gülüşlerimiz gerçeğe döner,
Eller, ellere değer sonunda.

Ama bugün, Bir ağırlık var üzerimde. Bir hüznün gölgesinde bekliyorum,
Belki bir güzel şey olur diye.
Ve bu bekleyiş, Sonsuz bir dua,
Bitmeyen bir masal olur içimde.

Sev diyorum. Gerçekten sev.
Bir maske gibi değil, Bir yarış gibi değil, Bir insan gibi,
Sadece insan gibi sev.

Belki o zaman,
Bu dünya biraz daha hafif gelir göğsümüze. Ve ağırlıklar bir bir düşer…
Belki o zaman, Gerçekten güzel bir şey olur.

RAMAZAN ACAR