Bu devirde yalan akar nehir gibi,
Hainlik göğe yükselen bir dağ sanki.
Riyakârlığın gölgesinde kurulur sofralar,
Ama biz, biz aç kalırız, yine de doğru kalırız.

Biliriz, baş eğenin yoludur kolay olan,
Bir gülüşle satılır dostluklar, anbean.
Bir avuç çıkar için eğilir omurga,
Ama bizim yüreğimiz eğilmez asla.

Ey gece, duy beni! Ey yıldızlar, şahidim olun!
Bu can, menfaate düşmeyecek bir avuç toprak için,
Ne yolundan döner, ne sözünden cayacak,
Çünkü bizim vicdanımız en kutsal yoldaş.

Bize nasip olmadı dalkavukların ödülleri,
Ne bir alkış duyduk, ne de şanlı kelimeleri.
Ama bakın şu kalbimize, tertemiz bir vaha,
Hainlikte boğulmadık, sevdamızla yaşarız daha.

Varsın kahkahalarla süslesinler yollarını,
Biz susarız, ama sessizliğimiz dağ olur yarın.
Kim ne kadar çukur kazarsa kazsın,
Biz düşerken bile doğrulukla kalkarız.

Bu yol taşlı, bu yol dar, bu yol yalnız,
Ama bu yol, insan olmanın tek haritası.
Göz göze gelince aynayla, utanmamaktır,
Bizim kazancımız bu, gerisi yalandan ışıltıdır.

Gör ki hainin cebi dolsa da taşsa da,
Onun rüyası dardır, karanlık kuytuda.
Bizim düşümüz büyük, biz seherde uyanırız,
Gözümüzde güneş, içimizde hakla yanarız.

Herkes ne kadar hainse, biz o kadar temiz,
Herkes ne kadar bencilse, biz o kadar sessiz.
Ama unutmasınlar; bu sessizlik bir çığdır,
Gün gelir, doğruluk dünyayı sarar, dindirir acıyı.

Ey insanlık! Bu çağın ağırlığı üzerimizde,
Ama biz, biz kendi yeminimizi unutmayız.
Yalan dolan arasında tek bir ışık oluruz,
Ve o ışık, ah o ışık, karanlığa meydan okuruz.

Yüreğinle dinle bu sözleri, ey dost,
Bu devir yalancının, ama kazanan insanlık olur son.
Biz hain olmayız, bu yük ağır, evet,
Ama ağır olan güzeldir; doğruluk, en büyük servet.

RAMAZAN ACAR