şimdi uçmak vardı
sabahın ilk ışıklarıyla kanat çırparak sonsuzluğa.
çamurdan, kardan fırsat bularak
yağmurlarda ıslanmadan.
kısacık ömre sığdırdığım bir hayal.
yağmura, kara değmeden
çamurlara düşmeden,
uçmak vardı şimdi.
zerdalilerin çiçek açtığı zamanda.
leylakların, sümbüllerin renk cümbüşünde.
uçmak vardı
çamlı sıra selvilerin tepelerinde olmak vardı
çıkmak dorukların en yücesine.
sade bir hayaldi her şey.
tutuyorum kendimi.
batmadan çamurlara gitmek mümkün mü.
düşmeden yerlere yada düşürülmeden
ulaşmak mümkün mü,
daha leylak kokusunu alacaktık ya hani..
doyasıya çam kokularını soluyacak,tık...
olmadı işte...
bak gün bitti bile...
öldü gün öldü.
bu günde, dün gibi gitti.
günle birlikte bende bittim yeşile hasret.
nergisleri koklamadan.
çamurlara karışmak.
son bir kez daha uçmak
kırık kanatlarımla o son çırpınışlarım.
hele o son nefesteki çaresizliğim.
ben biterken uçmak hayal değildi artık.
hayal bile.
biterken hayatım.
kelebeğin rüyası imkansızdı artık.
uçması gibi.
*
Mehmet Demir