Umutlarla varız, uzanış onlarladır düne, yarına
Bizi bırakmaz ki engeller, dokunabilmek adına
Her defasında daha bir zorlukla sınanırız
Vazgeçmeyiz belki fakat, direniştir arzularımız.
Ve sen ey mutluluk , birkaç güzel de hece
Varsa bu yolda saadet, bitecektir elbet gece
Bir hezeyansa filmin sonu, bırak kalsın öylece.

Rengârenk tabloları canladırmaz mıydı eskiler
Kendileri siyah beyaz, duyguları armoniydi
Oysa hayat bütün renkleriyle önde duruyor
Kimlermiş ki onlar, esenlikten kova kova alıyor
Her daldırışta neden bize düşendir elem söyle
Açmayacaksa huzurda kapıyı anahtar, emek boş
Desene, gündüzler de gece gibi, duygular sarhoş.

Aranılanlar hep olmuştur, olacaklar da
Bulmak ümidini yitirme, daima sakla
Şimdikinden daha kötüye de gider mi işler
Desene gelince yeri esen yel de sürükler.
Bir şükrün gizemindeydi o asude hayat
Şimdi ya kolaylıkları ya da zorları dayat.

Aynı menzile giden farklı yollar da olurmuş
Kimileri bu uğurda yitip de kaybolurmuş
Biz daha eskilerden tutunmuştuk ipine
Maneviyat deminde gelmişti ruhlar kendine
Dilersen aynı yolda durmaktayım bekliyorum
Olmadı diyorsan beklemem, yola çıkıyorum
Bir zamanların esintisi isterim değsin tenlere
Bir adım atamayacaksan bırak, kalsın öylece.

Oğuzhan KÜLTE