Gri tonlar savrulurken yaşamın dört bir yanında,
Bembeyaz kalmayı düşlerim, bir umutla yan yana,
Karanlığın kirli sesi yankılanır içimde,
Ama ben, ışığı ararım her nefeste,
Gözümde parlayan o beyaz sabaha uyanmakta;

Köstebekler siyaha bürünmüş, kirli çukurlarda,
Boz bulanık yalanlar, çöpler arasında,
Gri hayatlar fısıldar, "Ehveni şer," der durur,
Ama ben bilirim ki her gölgenin ardında bir ışık vardır,
Beyazı bulmak için sabretmekten başka çarem var mıdır?

Ucuz kahramanlıklarla yazılmaz kalıcı destan,
Ben hendekleri kazmadan, toprağa iz bırakmadan,
Bir kahraman olamam, bu yolları gidemem,
Utançtan başım eğik, gözümde aklar kaybolur,
Bembeyaz bir yürekle karanlığa teslim olmam;

Ey ömrüm, beyaz kal her mevsimde,
Karanlığın çekici ballarına kanma ömründe,
Gri sulardan su içme, seni bulanık yapar,
Aydınlık kalsın hep sonbaharın gelen bahardır,
Bir ışık olup doğ sabahların en karanlık anında;

Gri duvarlar örülürken çevremde sessizce,
Beyaz bir adım atarım, düşmem karanlığa,
Renklerin arasında kaybolmadan, dururum ayakta,
Ruhumda beyazın izleri hep var uyuşmaz karanlıkla,
Ne fırtınalar savurur beni, ne karanlık güç yetirir ufkuma;

Gri fırtınaların içinde bir beyaz yelken açarım,
Her dalgada bir umut, her rüzgarda bir düş yakalarım,
Siyah gecelerden beyaz sabahlara varmak için,
Bir adım yeter bazen, karanlığı aşmak için,
Ey gönlüm, hep beyaza uyan, beyazda kal sen;

Bahadır Hataylı/13.09.2024/14.05/Namazgah/İST