Yorgun gözlerinden yaşları Akar,
Etrafına mahcup simayla bakar.
Bağrında sönmeyen bir yangın yakar,
Alevden korlara dönüyor miskin.

​Haline, tavrına gülüp geçerler,
Bakışla zehirli nefret saçarlar...
Görünce vebalı, öte kaçarlar,
Zararlı bir mahluk sanılır miskin.

​Ne derdini soran ne hâlini bilen,
Yoktur şefkat ile gözyaşı silen.
Unutmuş konuşup yüzüyle gülen,
Sessiz çığlığıyla bakıyor miskin.

​Arar ekmeğini çöp kenarından,
Ürkerek kaçışır insan hırsından.
Köpekler havlaşır durur ardından,
Dört ayaklıya da yabancı miskin.

​Sokakta huzur yok, güven gidince,
Ruhu darlanmıştır artık iyice.
Gizlenir herkesten gündüz ve gece,
Aydınlık sabahı bekliyor miskin.

​Ne bir sığınağı ne tutan eli,
Ağır yük altında bükülmüş beli.
Eser durur zulmün ezeli yeli,
Amansız darbeler alıyor miskin.

​El açıp baş eğmez kul olan kula,
Asla sapmak istemez süfli yola.
Kuşatmış olsa da kaza ve bela,
Sabrın zırhıyla dayanır miskin.