Uçurumdan aşağıya hiç bakmadan
Rüzgarla saçlarım uçuşuyorken
Ve de yaşamın bitiş noktası gibi
İşte burası yeni bir başlangıcın olacağı noktada
Başlıyor avaz avaz haykırışlar
Sevmeyi doğru bilseydim eğer ki
Şimdi sevgilinin saçlarında dolaşırdı ellerim

Göz göze cümleler kurup
Şiirleri el ele bile yazabilirdim şimdi
Oysa ellerim buz gibi oldu
Üşümekten değil
Heyecandan hiç değil
Belki de sanırım korkudan

Bazen düşünüyorum da
Bu rüzgarı tenimde son kez hissediyorsam
Beni derinden hüzünlendiriyor
Sanki tüm duyularımı ilk defa
Bu anda kullanıyor gibiyim

Çok hazin bir duygu bunlar
Kuşlar uçuyor ileride
Az sonra ben de onlar gibi
Havada süzülüyor olacağım
Aşağıya baksam mı acaba?
Yere çarpana kadar ki süreçte
Yine sevdiğim gözlerimin önüne gelecek mi?

Sahi yere düşünce acı hissedecek miyim
Şimdi ki gibi öldüğümü anlayabilecek miyim
Sus be sus artık
Tüm bu detayları düşünmemeliyim
Dertlerden kurtulmak için ölümü seçmek
Ölümün kendisi bile dert oluyor bana
Sevmeye dair ne zaman
Tek bir adım attıysam
Hep oldu gerisi BOŞLUK

Bir kez daha kalbime
Hayal kırıklığı yaratamam
Bir adım ileri atmadan düşüyorum hızla
Belki de çok yavaşça
BİLEMİYORUM

Bedenim ruhuma ağırlaştığını hissediyorum
Bir yerlere tutunmak ister gibi çırpınıyorum
Çırpınıyorum ama havada tutunamıyorum
Elbet sevebileceğim birini bulabilirim

Sahi ya kaç defa yükseklikten düştüm acaba? Yukarıya bakıyorum da çok yüksekmiş
Düştüğüm noktaya baktığımda
Kendimi bile göremiyorum
Nasıl oluyor da bir yerim acımıyor ama
Canımın içi FERYATLAR ediyor

Kendime mantıklı bir cevap arıyorum
Aklıma hiçbir şey gelmiyor
Yaşamımın tüm anlamını yitirdiği bir noktada
Bir anlam aradım oysa
Meğerse ben bir kör gibi davranmışım
“Yaşamın sırrı muhtaç olmadan aldığım nefesimdi"
Tüm güzellikleri görmemeyi
Kendim tercih etmişim...

Erhan Çuhadar
Sabır Gemisinin Kaptanı