Bir gece ansızın kesik kesik nefeslerle
Uykunun gölgeleri duvarında başladı sessizlik
Önceleri bir yumak sonrası dikenli yün gibi
Herşey üst üste yıkım başlarcasına
Örümceğin ağı ruhu sardığı gün
Bir haber gelir ötelerden

Dil sağır gözler şimşekler çakar
Körlüğü anlık yaşamak
K A R A N L I K L A
Baş başa arafta kalmak gibi
Candan koparılan parça
Can ölür ölür öldürür öldürür
Öldürür nefesleri hayat ölür
Duydukları unutturur unutur
Duyacakları yaşamı düşünür düşündürür

Yaşam sürekli diyen kimdi?
Hak çizgisinde söylenmemiş bir sözü
Sözünde durması yalnızlığın yalancılığıdır KENDİSİNE...

Can bildiğin sıcacık varlığıyla
Bir anda soğuk bir bedenle
Küçük bir çocuk gibi yıkarken
Yüzüne vurur gözyaşı çığlıkları
Bakmaya kıyamazken
Titrek nefesle kaçırır gözler gözlerinden

Yalnızlığın sessizliğin odasında
Son kez dokunuşlarla
Beyaza sarılı dalar ikinci uykusuna
Yer yüzünde kalmaz söylenmeyen dua
Dil şimdi kendi çölünde her susadığında
Kendi öyküsünü ne anlatabilen
Ne de dinleyebilen ne yazabilen
Son sözü söyleyebilen
Sadece kalır bir Fatiha

Zaman herkese eşit sunulmuş derler
Ve ben geçen zamanıma üzülüyorum
Kısa bir mola vermek istiyorum artık hayat
Senden sonra acıyan yerlerimle
Düşlere sığınmıştım gözyaşlarıyla
Ayakta tuttum tüm benliğimi
Mezara gömdüm
Toprak altında
Karanlıkta
//K//A//L//S//I//N//
Tüm hayallerim...

Erhan Çuhadar
Sabır Gemisinin Kaptanı