Alemi İslam’a çökmüş, derin bir uyku,
Kalpler kasvetle. dolmuş dillerde kuşku.
Müslümanım demekle herşey bittimi sandın?
İlmi rafa kaldırıp hurafeye mi kandın?

​Elde tespih, dilde dua, lakin akıl firarda;
Adalet can çekişir, merhamet ise darda.
"İlim Çin’de de olsa, gidin" değil miydi gaye?
Şimdi cehalet olmuş en muteber sermaye.

​Garbın tekniği derken, özümüzden koptuk biz,
Şarkın irfanı varken, karanlığa düştük biz.
Görkemli mabetlerin ruhu nerede hani?
İnsanlık aç gezerken, bu ihtişam çok fani!

​İnsanlık var oldukça sönmez İslam’ın feri,
Lakin çalışmak gerek, bırak artık kederi.
Alnındaki o terdir gerçek ibadet izi,
Ancak dürüst yaşamak kurtaracaktır bizi.

​Uyan ki dertler bitsin, uyan ki dinsin acı,
Gerçek İlimdir elbet, cehaletin en hakiki ilacı.
Bırak boş davaları, Hakk’ın emrine sarıl;
Akl-ı selimi hür bırak, işlesin harıl harıl!