0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
266
Okunma
Hatırladıkça mazideki günlerimi ben,
Kalbimde bir sızı duyarım birden.
Bir an düşündüm kendi kendime;
Güçsüz, mutsuz, ümitsiz biriyim ben.
İlk bakışta hayat benim için gülpembeydi,
Zamanla o gülpembe, bir diken oluverdi.
Sevip koklamak istediğimde onu
Bir ok gibi saplanıp yüreğimi deliverdi
.
Bundan sonra güvenim yok güle, pembeye,
Sızısı yüreğimde yer eder diye.
Güvenim kalmasa da yine meyil var;
Belki dikensiz olan gül vardır diye.
Zaman geçse de o dikenin izi gitmiyor,
Diken soldu artık kalbe batmıyor
Kendi öldü, geride hayali kaldı;
O hayal, zihnimden çıkıp gitmiyor.
Eyvah, eyvah! hele şu hâle bakın,
Bakın bakında siz düşmen sakın.
Dikeni gül sanıp koklamayasınız;
Bir dost olarak size son nasihatim.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
