ağrı

* kırmızı rujlu kent
bakışımı çevirince
yırtılmış yaşamlar

yanar etim
kül kokusu yayılır
beyaz mevsimlere
tuzlu rüzgarlar eser
dizelerimde uyuyan bir çift göz uyanır
tam şuramda
bir sarsıntı

ezilen günlerde
yetinsem seni kim sevecek
bak temiz hava getirdim
alçak gönüllü öğüt
haykırır İshak yıkık haneden
çok yüklü hayatıma
bakarım çöküntü anıların
eşi bulunmaz boşluğuna

yüreğimin kentinin meydanlarında
ışıkların kırıldığını gördüm
doğuşuna koşmak isteyen birinin
ölüm telaşı’ mıydı
soğuk bir gökyüzüne
garip çizgiler çiziyordu
erzincanlı bir beyaz sevda mevsimi

gökyüzü denizi ateşe veriyor
dilek cehennemine dayanır
karanlığa karşı bir ışık
gölgelenmiş şarabın yüreği ateşli
iç sevgili
şarabın kırmızısını biz demledim

sinirli bir at şaha kalktı
acı yaralandı
mavi hemen değişti
aramızda sükut dolaştı
beynimle işbirliği yapıp
yüreğimi öldürmeyi dúşünüyorum

damar Orhan özgül