Sürebilseydim dertleri namlusuna tüfeğin
Alabildiğine hissederdim rüzgarı serin
Ne yazık ki o bizde bâkidir gitmiyor
Hazan yeli bir esti mi artıyor da dinmiyor.

Çok uzaklarda d arasak o mutlulukları
Ve aşabilseydik diyor deli gönül arsızca
Bize masalmış gibi yıllardır yutturulan
Oysa gerçekte hep var olan Kaf Dağı’nı.

Nasıl bir sırt ki bu yükü artar azalmaz
Bir de kem söz oldu mu huzur da bulunmaz
Anlaşılan son demine kadar işler böyledir
Ne yapalım, geldik cihana, gideceğiz de elbet
Klişe bir söz var ya başa gelen çekilir.

Yeter ki bizden ötürü artmasın ateşin sıcağı
Her şerre katlanıyor da bu nokta bam teli
Aldık yükü yüksünmeden adımlar hep ileri
Düşürmeden onuru ve asla kibirlenmeden
Fıtratın tertemiz istikametinde tutturmalı rotayı.

İşte kabir, işte hayat ve düşünmeli derince
Gölgemiz halen varken seçimler de elimizde
Nasıl olur da pismanlık çukuruna düşülür ki
Alırken şu nefesi bulmak gerek neyse aranılan
İster doldur cebini taşır, dilersen de mideni
Bir selâ sesinde terkedilir bu dünyanın meskeni.

Oğuzhan Külte