2
Yorum
25
Beğeni
0,0
Puan
669
Okunma
samimiyetini yitirmiş çağın
yalnızlık senfonisi tutuşturdu ellerimizi
bir gül bin güne utancını taşıdı
nerden gelmiştin
acının tozuna bulanmış küllerin ağıtlarınaydı nazın niyazın
demiştim sana
tavana asılı bakışlarına
ay’ın beyazına batmış gecene
gözlerken beni
rüzgarın savurganlığında
sek sek oynarken çocukluğum
ormanlarca ağlarken yangınlarım
demiştim
tozuna tuzağına kandığım
elleriyle yakmış gibi
toprağa ihanetin bedeli mi olur
ağız birliğince sustu sustuk börtü böcek
sular yandı sular/dayandı
dağlar da d’ağlar
Veysel de ağlar
aynaydı yüzüme çarpan bin ölüm
aynıydı kalbinde duran bin parçam
gece yıldızlar uyandığında
göğüne göğümden masallar yamadığım
nefesime teninin ıtırını çektiğim
" bu dağlar kömürdendir
giden gün ömürdendir."
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz